Κάμερα 1 Παραλία Μυρωδάτου
Κάμερα Παραλία Πόρτο Μόλο
  • Afisa Das Oriz aggliki2017
  • Afisa Das Oriz ellinik2017

Πρόβλεψη Κινδύνου Πυρκαγιάς

Δασικές Πυρκαγιές: Προετοιμάσου

electronic services

POLITIS.AVDERA.GR

banner diaugeia

ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ

banner email phone3

Γραφείο ΤύπουΔελτία ΤύπουΕΦΥΓΕ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΕΦΥΓΕ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

  ΕΦΥΓΕ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

papantwniou_lampros.pngΣε ηλικίας μόλις 63 ετών έφυγε από τη ζωή ο «δικός  μας» Λάμπρος Παπαντωνίου, το πρωί της Πέμπτης 28 Μαΐου 2009, στο  νοσοκομείο Georgetown της Ουάσιγκτων όπου νοσηλευόταν εδώ και αρκετό διάστημα.

Ο Λάμπρος Παπαντωνίου, γνωστός στην Αμερική ως «Mr. Lambros», εργάστηκε ως διπλωματικός ανταποκριτής σε εφημερίδες και στο ραδιόφωνο, ενώ άρθρα και συνεργασίες του δημοσιεύτηκαν σε δεκάδες ελληνικά και ξένα έντυπα.

Γεννήθηκε στον οικισμό Μάνδρα του Δήμου μας, από Μικρασιάτες γονείς, πρόσφυγες του 1922 από το Σέρντιβαν της Νικομήδειας.

Απόφοιτος της Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, έφθασε στην Αμερική το 1973, όπου σπούδασε διεθνές δίκαιο και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (Μπέρκλεϋ) στο οποίο και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ.

Το 1975, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ξεκίνησε την δημοσιογραφική του καριέρα και σύντομα ειδικεύτηκε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική σε σχέση με την Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο και τα Βαλκάνια. Κατά τη διάρκεια της σημαντικής καριέρας του, ο Λάμπρος Παπαντωνίου δημοσίευσε εκατοντάδες άρθρα και έλαβε μέρος ως ομιλητής σε πολυάριθμα συνέδρια εξωτερικής πολιτικής στις ΗΠΑ, Ελλάδα, Κύπρο και Αυστραλία.

Ο χαμός του λύπησε ιδιαίτερα τους συγγενείς του, όλους εμάς τους συντοπίτες του που μας έκανε υπερήφανους με το σπουδαίο έργο του,  και φυσικά την δημοσιογραφική οικογένεια της πατρίδας μας στην Αμερική, στην οποία αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Αβδήρων  εξέδωσε το παρακάτω ψήφισμα.
 

Το Δημοτικό Συμβούλιο Αβδήρων στην Συνεδρίαση του στις 29.05.2009, εκφράζοντας την βαθύτατη θλίψη του για τον  χαμό του αγαπητού και εξαίρετου δημοσιογράφου Λάμπρου Παπαντωνίου, του συντοπίτη μας που αγάπησε με πάθος την Ελλάδα και διέπρεψε  ως  ανταποκριτής στην Ουάσινγκτον, κάνοντας μας υπερήφανους

Αποφάσισε ομόφωνα

 1.Να κατατεθεί στεφάνι επί της σορού του θανόντος.

2.Να παραβρεθεί σύσσωμο το Δημοτικό Συμβούλιο στην κηδεία του.

3.Να δοθεί το όνομα του σε κεντρική οδό της γενέτειρας του Μάνδρας.

4.Να επιδοθεί το παρών ψήφισμα στην οικογένεια του εκλιπόντος και να δημοσιευθεί  στον τοπικό τύπο.

* Η κηδεία του θα γίνει στην γεννέτειρα του την Μάνδρα, όπως ο ίδιος επιθυμούσε.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΒΔΗΡΩΝ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ "ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΑ 2003".

Ουάσιγκτον, 24 Ιουλίου 2003

Επίτιμη,κ. Εύα Τσακίρη,Δήμαρχο Αβδήρων

Επίτιμη κ. Δήμαρχε, Εκπρόσωποι της Εκκλησίας, της Πολιτείας και των Τοπικών Αρχών, αγαπητοί και αλησμόνητοι Συμπατριώτες, ένδημοι, απόδημοι,

Με ανείπωτη χαρά, αποδέχθηκα την πρόσκληση της Δημάρχου μας, όπως παραστώ σ' αυτήν την τόσο ενδιαφέρουσα, τηλεδιάσκεψη, με τη συμμετοχή ντόπιων Μεταναστών από τα τέσσερα σημεία του πλανήτη, μέσα στα πλαίσια της καθ' όλα αξιέπαινης και θεσμικής πολιτιστικής εκδήλωσης των Δημοκριτείων 2003.

Λόγω όμως ανειλημμένων δημοσιογραφικών μου υποχρεώσεων, ειδικά σήμερα, δεν μπορώ να πάρω μέρος. Εξήγησα σχετικά στη φίλη κ. Δήμαρχο.

Και έτσι, με πολλή συγκίνηση, ανταποκρίνομαι στην πρότασή της, ν' απευθύνω αυτόν το χαιρετισμό. Και το πράττω με μεγάλη ευχαρίστηση και χρέος προς τα Πάτρια, σεβόμενος στο έπακρο τον πολύτιμο χρόνο όλων  σας.

Ειλικρινά, δε βρίσκω λόγια να εκφρασθώ για τη βαθιά συγκίνηση που με διακατέχει, αυτή τη στιγμή, όταν η φωνή της Δημάρχου, η οποία προσφέρθηκε ευγενώς να διαβάσει αυτές τις σειρές, ο απόηχος να ακουσθεί σε μια περίμετρο από τα ιστορικά Άβδηρα, ιδιαιτέρα πατρίδα του Δημόκριτου, Πατέρα ουσιαστικά της Ατομικής Ενέργειας, στις αρχαιότητές τους, στη Γενέτειρά μου τη Μάνδρα και ειδικά στα «μπαίρια και στα τσαίρια», για να χρησιμοποιήσω τη Μανδρινή Μικρασιατική γλώσσα, στις Εκκλησίες, στα Ξωκλήσια και στα Μοναστήρια των οποίων ουκ έστιν αριθμός, αφήνοντας το  μυαλό μου και τη σκέψη να τρέξει στον Αη Γιάννη, στο Φανάρι, στη Θάσο, στη Θασοπούλα, στη Σαμοθράκη, στο απέραντο Θρακικό Πέλαγος των Θρακικών ακτών του Βορείου Αιγαίου, που είδαν τα μάτια της ψυχής μου, όταν είδα το πρώτο Φως!

Όλα αυτά τα βιώματα, αυτή την ώρα, περνούν από μπροστά μου σαν κινηματογραφική ταινία. Μέρη, τα οποία βίωσα παιδιόθεν, κάτω από αντίξοες και πολυκύμαντες συνθήκες και τραύματα, ώσπου πήρα των ομματιών μου και ξενιτεύτηκα, στη μακρινή Αμερική, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, τουτέστιν, εδώ και 30 ολόκληρα χρόνια. Πώς πέρασαν τόσο γρήγορα, ποτέ δεν μπόρεσα να το καταλάβω. Αυτός ο πανδαμάτωρ χρόνος!

Η σκέψη βέβαια και η καρδιά μου, τούτη την ώρα, είναι στραμμένες στη Μάνδρα, στη Μάντρα Τσεκούρ, όπως την αποκαλούσαν οι πρώτοι κάτοικοί της συμπατριώτες μου Μικρασιάτες, που ρίζωσαν και θέριεψαν. Ανάμεσά τους και οι αείμνηστοι Γονείς μου, Πρόσφυγες, θρέμματα της Μικρασιατικής Γης, Γης Ελληνικής από καταβολής αιώνων. Έφθασαν ρακένδυτοι και ξυπόλυτοι, μ' ένα ρούχο στην πλάτη, αλλά κουβάλησαν μαζί τους κρυφά τα όσια και τα ιερά της Εκκλησιάς του Προφήτου Ηλιού από το Σαρντουγάνι της Νικομήδειας, πεζοί μέσω Ραιδεστού, καταδιωγμένοι και κατατρεγμένοι, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, τη μαρτυρική εκείνη χρονιά του μεγάλου ξεριζωμού το 1921. ‘Κομμένα τα γιοφύρια πίσω τους', όπως θα έλεγε και ο εθνικός μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης. Αυτοί αποτέλεσαν «τη μαγιά, τη σπίθα», όπως θα έγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης και έφτιαξαν το δημιουργικό αυτό χωριό, κόσμημα της Ξάνθης. ‘Ακατάλυτη ελληνική φύτρα! Ποτέ δε θα ξεραθείς, ποτέ δε θα πεθάνεις!' έγραψε ο Φώτης Κόντογλου, από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, ορμώμενος, στον οποίο μαθήτευσε ο μεγάλος Αγιογράφος Συμπατριώτης μας, Ράλης Κοψίδης, με τον οποίο είχα την τύχη να συνδεθώ. Και  μάλιστα σε μια περίοδο που έτρεχα μαζί του, στη Λαφρούδα της Μάνδρας και κατέγραψε τις προϊστορικές αρχαιότητες, σε μια μελέτη που πρωτοφιλοξένησε το ξανθιώτικο περιοδικό του συγγραφέα Στέφανου Ιωαννίδη.

 Ευγνωμονώ τη Δήμαρχο κ. Τσακίρη, που με σκέφθηκε και μου έδωσε αυτή την εξαιρετική ευκαιρία να εκφρασθώ. Τα ιστορικά, τα πολιτιστικά, τα παραδοσιακά, τα ήθη και έθιμα και τις οποιεσδήποτε άλλες ιδιαιτερότητες της σημερινής βραδιάς θ' αναπτύξουν άλλοι. Οι παριστάμενοι Ταγοί της Εκκλησίας, της Πολιτείας και του Πνεύματος.

Ως Μετανάστης, επικεντρώνομαι μόνο σ' αυτό που πρώτοι και πάλι το ‘πιασαν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι «οι εκ των στάσεων εκπίπτοντες έκτιζον τας αποικίας», δημιουργώντας το δρόμο της ξενιτιάς, με τα συνεπακόλουθα το Νόστιμο Ήμαρ, ο Νόστος, το Οίκαδε! Αυτό το Αχ!! της επιστροφής στην ΠΑΤΡΙΔΑ! Και μ' αυτόν τον αβάσταχτο καημό, χιλιάδες Ελλήνων Μεταναστών δεν κατάφεραν να βρουν το δρόμο της επιστροφής. Η ειμαρμένη του έλαχε να αφήσουν τα άγια τους κόκαλα στην ξένη γη. Θυμάμαι πόσο παραστατικά ο Αργύρης Εφταλιώτης από το Μόλυβο της Μυτιλήνης περιέγραψε το γυρισμό στο Νησί ενός γέροντα Μετανάστη από την Αμερική, που έφθασε εκεί με τα κουρέλια της φτώχειας του. Με το που πάτησε το πόδι, πήρε σβάρνα τα λαγκάδια, τα βουνά και τις παραλίες του Νησιού, που διάβηκε παιδιόθεν. Νύχτωσε και ο άμοιρος ξέχασε να πάρει τροφή. «Δεν πειράζει» είπε, «θα με θρέψει το αεράκι της Πατρίδας!» Κατάκοπος από την κούραση, έπεσε κάτω στην αμμουδιά της παραλίας, κοιμήθηκε και ποτέ δεν ξύπνησε!!

Εκείνο που θέλω να επισημάνω μ' όλα αυτά είναι πως δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας Μετανάστης, που να μην ονειρεύεται το γυρισμό στην Πατρίδα. Με το σήμερα με το αύριο, οι μέρες κυλούν. Και αν κάποιοι τα καταφέρουν και επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη, στα γηρατειά τους, βρίσκουν τα πατρικά τους ρημαγμένα, αραχνιασμένα και αγαπημένα τους πρόσωπα να μην υπάρχουν πια. Ατέλειωτες οι διηγήσεις της Ελληνικής Λογοτεχνίας από τέτοια περιστατικά και τέτοιου είδους βιώματα. Μα δεν λέει, σ'ένα από τα ποιήματά του ο ποιητής Ζαχαρίας Παπαντωνίου, για την περίπτωση του Μετανάστη, που επιστρέφοντας, ύστερα από χρόνια, δεν βρήκε απολύτως τίποτα, εκτός από συντρίμμια και σφραγισμένες πόρτες, που κλαίγοντας στο κατώφλι του σπιτιού του είπε: « Η μάνα μου και η αδελφή μου είναι και οι δυο στα Κυπαρίσσια. Αχ! ας ζούσαν μια φορά και στ' όνειρό μου, θα ‘δινα ολάκερο το βιό μου!»

Εν κατακλείδι, όσο για τον υποφαινόμενο. Βρίσκομαι στα ξένα και στη μάχιμη δημοσιογραφία, εδώ και τριάντα συναπτά χρόνια. Θα χρειαζόμουνα τόμους, για να καταγράψω τις εμπειρίες, πέρα για πέρα εθνοκεντρικές. Πάντοτε εργάσθηκα σ' αυτή την πόλη, το αποκαλούμενο κέντρο του κόσμου και των αποφάσεων, με αμετακίνητο γνώμονα τη ρήση στον Επιτάφιο του Περικλέους: «Οις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί Πάτρις». Και θα συνεχίσω αυτόν τον αγώνα μέχρι θανάτου, για να παραμείνει ελεύθερη η Πατρίδα, προσηλωμένος στην παρακαταθήκη του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού, που γι αυτήν την ελευθερία γράφει στη στροφή του Εθνικού μας Ύμνου: «Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα Ιερά!!»

Ζητώ συγνώμη που μακρηγόρησα και σας κούρασα. Αλλά σκέφθηκα, πως ήταν μια ευκαιρία να μεταφέρω τους καημούς και τους πόθους, πηγαία άδολα και αυθόρμητα, μέσα από το ανθρώπινο και εθνικό μου είναι. Πρόκειται για τα άλλα βιώματα της ξενιτιάς. Εύχομαι κάθε επιτυχία στις εργασίες αυτής της εκδήλωσης. Σας ευχαριστώ όλους θερμά. Απευθύνω εγκάρδιο χαιρετισμό σ' όλους τους Συμπατριώτες μου Μετανάστες, όπου και αν βρίσκονται και ακούν αυτά τα λόγια, με την ολόψυχη ευχή: Οίκαδε! Επιστροφή στην Πατρίδα!

Λάμπρος Παπαντωνίου

 

  • Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών
  • ΤΕΧΝΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ CLLD/LEADER
  • Ιαματικά Λουτρά
  • Κοινωνικό Κέντρο - Σταύρος Χαλιορής
  • syzefxis
  • Μουσείο Γραμμοφώνων και Νομισμάτων

ΔΗΜΟΣ ΑΒΔΗΡΩΝ © 2013